دلیل#1
بیان شماره 1
نیوتن، سیب و ایدهٔ جاذبه
توضیحات و خلاصه‌ها مطالب ویراستاری‌اند. برای بررسی عبارت اصلی به منبع مراجعه کنید.
خوانش وفادار
بیان شماره 1: برای بیدار شدن اندیشهٔ ارتباط میان افتادن سیب و نیروی جاذبه، چیزی بیش از این لازم نبود که میوه به پایین افتاد و نیوتن ناگهان از جا برخاست، زیرا بر اساس این بیان علت دیگری برای آن نمی‌توانست وجود داشته باشد. شرح کامل این موضوع در فصل دوم آمده است.
آیا تا سال ۱۶۶۵ و در طول هزاران سال پیش از آن، همهٔ فیلسوفان و اندیشمندان کاملاً از این اندیشه بی‌بهره بودند؟ آیا شگفت‌آور نیست که فرض کنیم خود نیوتن نیز پیش از افتادن این سیب هرگز چیزی را در حال سقوط ندیده بود؟ یا از پیش تصور دیگری در ذهن داشت که در همان لحظه با افتادن سیب فرو ریخت؟
آیا تا سال ۱۶۶۵ و در طول هزاران سال پیش از آن، همهٔ فیلسوفان و اندیشمندان کاملاً از این اندیشه بی‌بهره بودند؟ آیا شگفت‌آور نیست که فرض کنیم خود نیوتن نیز پیش از افتادن این سیب هرگز چیزی را در حال سقوط ندیده بود؟ یا از پیش تصور دیگری در ذهن داشت که در همان لحظه با افتادن سیب فرو ریخت؟
توضیح ساده
بیان شمارهٔ ۱ دربارهٔ داستان مشهور نیوتن و افتادن سیب پرسش می‌کند. زمین اجسام را به سوی خود می‌کشد؛ در فیزیک به این کشش گفته می‌شود. کتاب همین معنا را با تعبیر بیان می‌کند.
امام احمد رضا رحمة‌الله علیه یک پرسش ساده مطرح می‌کند: اگر افتادن یک سیب برای پدید آمدن این اندیشه کافی بود، چرا انسان‌هایی که هزاران سال افتادن اشیا را می‌دیدند به همین فکر نرسیدند؟ او همچنین می‌پرسد آیا واقعاً ممکن است خود نیوتن پیش از آن سیب هیچ چیز دیگری را در حال افتادن ندیده باشد؟
تفاوت اصلی آسان است. دیدن افتادن یک جسم یک چیز است، و پیوند دادن آن با یک علت مشخص و ساختن یک اندیشهٔ تازه از آن چیز دیگری است. بیان شمارهٔ ۱ روی همین تفاوت دست می‌گذارد و می‌پرسد چرا آن رویداد خاص چنین اهمیت بزرگی پیدا کرده است.
سپس امام احمد رضا رحمة‌الله علیه احتمال دیگری را به صورت پرسش پیش می‌کشد: آیا نیوتن از قبل تصور دیگری داشت که با افتادن سیب تغییر کرد؟ این بیان در همین‌جا پاسخ نهایی نمی‌دهد، پس درست نیست که ما خودمان یک تصور قبلی بسازیم و آن را به نیوتن نسبت دهیم.
خلاصهٔ ساده این است که امام احمد رضا رحمة‌الله علیه داستان سیب را بی‌درنگ نمی‌پذیرد، بلکه دربارهٔ منطق آن سؤال می‌کند: چگونه یک رویداد عادی، یعنی افتادن چیزی، آغاز یک اندیشهٔ تازهٔ ویژه دانسته شد؟ او برای بحث کامل‌تر خواننده را به فصل دوم ارجاع می‌دهد.
امام احمد رضا رحمة‌الله علیه یک پرسش ساده مطرح می‌کند: اگر افتادن یک سیب برای پدید آمدن این اندیشه کافی بود، چرا انسان‌هایی که هزاران سال افتادن اشیا را می‌دیدند به همین فکر نرسیدند؟ او همچنین می‌پرسد آیا واقعاً ممکن است خود نیوتن پیش از آن سیب هیچ چیز دیگری را در حال افتادن ندیده باشد؟
تفاوت اصلی آسان است. دیدن افتادن یک جسم یک چیز است، و پیوند دادن آن با یک علت مشخص و ساختن یک اندیشهٔ تازه از آن چیز دیگری است. بیان شمارهٔ ۱ روی همین تفاوت دست می‌گذارد و می‌پرسد چرا آن رویداد خاص چنین اهمیت بزرگی پیدا کرده است.
سپس امام احمد رضا رحمة‌الله علیه احتمال دیگری را به صورت پرسش پیش می‌کشد: آیا نیوتن از قبل تصور دیگری داشت که با افتادن سیب تغییر کرد؟ این بیان در همین‌جا پاسخ نهایی نمی‌دهد، پس درست نیست که ما خودمان یک تصور قبلی بسازیم و آن را به نیوتن نسبت دهیم.
خلاصهٔ ساده این است که امام احمد رضا رحمة‌الله علیه داستان سیب را بی‌درنگ نمی‌پذیرد، بلکه دربارهٔ منطق آن سؤال می‌کند: چگونه یک رویداد عادی، یعنی افتادن چیزی، آغاز یک اندیشهٔ تازهٔ ویژه دانسته شد؟ او برای بحث کامل‌تر خواننده را به فصل دوم ارجاع می‌دهد.
هنوز متنی در این شیوه مطالعه موجود نیست. شیوه دیگری را انتخاب کنید یا منبع را باز کنید.
فایل‌های منابع
ارجاع‌های صفحه مربوط به نسخه اصلی‌اند؛ صفحه‌بندی نسخه‌های دیگر ممکن است متفاوت باشد.